Rozdział 1

-Santana ! Wracaj ! Poczułam jak łapie moją dłoń i przyciąga mnie do siebie. 

- Rian prosze.. - spojrzałam na niego błagalnie.

-Ja prosiłem zbyt długo. - wyszeptał i bezproblemowo wpił się w moje usta.Jękłam z przerażenia przed reakcją wszystkich oraz z rozkoszy.

On nie miał sumienia.

-Santana! Wstawaj do cholery! Ile ty możesz spać?! - usłyszałam głośny krzyk z dołu.

-Długo - mruknęłam po czym przewróciłam się na drugi bok.

Najchętniej spałabym cały dzień .Chciałam wrócić do świata moich marzeń gdzie Rain jest cały mój. Wstałam i powoli zeszłam na parter 

.-Dooobry - ziewnęłam przeciągle siadając na krześle przy stole. 

-Masz pół godziny by wyszykować się do szkoły - warknęła Ellie.

-Zdążę - odpowiedziałam po czym powlokłam się do łazienki.

                                 ***

-Witaj Santi - wykrzyknęła Elian z udawanym uśmiechem.

- Tylko się nie wydzieraj , rozwala mi łeb. - mruknęłam do przyjaciółki otwierając szafkę.

-Nie będę. - odpowiedziała patrząc na mnie wesołym wzrokiem, po czym dodała - To będzie dla ciebie wystarczającą karą. - wskazywała za moje plecy.Przełknęłam ślinę domyślając się co za chwilę zobaczę.Nie zawiodłam się na swojej intuicji.

- Nie rusza mnie to - warknęłam do przyjaciółki po czym ruszyłam przed siebie.

-Czyżby? Nie rusza cię już widok Riana całującego się z Laną?- drążyła Elian.Mimo że byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami odkąd skończyłyśmy 6 lat , Elian uwielbiała wbijać mi w plecy nóż noszący nazwę ''RIAN'' .

-Nie, Rian jest już dla mnie przeszłością. - powiedziałam beznamiętnie po czym weszłam do klasy, zostawiając przyjaciółkę na korytarzu.Poszłam na koniec klasy , założyłam słuchawki i czekałam na początek nudnej lekcji biologii.

Pan Philips jak zawsze wygłaszał swoją mowę z nadzieją ,że ktokolwiek go słucha.W czasie gdy ja nuciłam swoją ulubioną piosenkę do klasy wszedł chłopak w kapturze . Ściągnęłam słuchawki i zaczęłam słuchać co też nauczyciel ma zamiar powiedzieć chłopakowi.

- Dzień dobry panie Gromen. - przerwał swoją monotonną przemowę Philips - Które to już pańskie spóźnienie w tym tygodniu?- zapytał ironicznie pewny siebie.

- Nie wiem, myślałem ,że to Pan zapisuje każdą moją wpadkę z nadzieją iż wszystkie nastolatki w szkole zaczną na pana patrzeć gdy mnie wyleją. - odpowiedział równie ironicznie chłopak , po czym ruszył na koniec klasy.Gdy szedł wszystkie dziewczyny zebranie w klasie odprowadzały go wzrokiem do ławki .

Właśnie, do ławki. Tylko,że nie było żadnej wolnej.

Żadnej oprócz miejsca obok mnie.

-Hej. - powiedział chłopak siadając obok mnie.

- Cześć Rian - odpowiedziałam starając się zachować spokój.

- Widzę ,że jesteś tak bardzo zainteresowana lekcją ,że postanowiłaś jej nie słuchać. - zaśmiał się wskazując na mój telefon do którego podłączone były bordowe słuchawki.

- Tak, ale twoje pojawienie się na niej zbużyło mój plan. - warknęłam nie przyjemnie . Za wszelką cenę chciałam zniechęcić go do rozmowy ze mną.

- Ohh , naprawdę? Przepraszam Santi. - puścił mi oczko, a ja poczułam jak zalewa mnie fala ciepła gdy wypowiedział troskliwie skrót mojego imienia.Musiał zauważyć  moje purpurowe policzki bo przybliżył swoje usta do mojego ucha po czym wyszeptał- Pięknie wyglądasz gdy się rumienisz. 

-A wiesz co to oznacza? - serce biło mi jak oszalałe a ciało drżało czując ciepło bijące od chłopaka.Pokręciłam przecząco głową .

- To znaczy ,że muszę częściej być obok ciebie . - mruknął przysuwając swoje krzesło tak blisko by mógł naprzeć na mnie swoim ciałem.Odwróciłam się w jego stronę i spojrzałam mu głęboko w oczy.Jego wzrok przeszywał mnie całą.

Czułam się jakbym była uwięziona przez jego mroczne błękitne oczy.Nagle jego wzrok padł na moją pulsującą tętnicę.

W jego oczach zobaczyłam przerażający mrok.

-Rian ...- wyszeptałam łapiąc chłopaka za rękę.

- Tak? - podniósł wzrok i uśmiechnął się do mnie szeroko.

-Wszystko dobrze? - zapytałam zdziwiona jego szybką zmianą wyrazu twarzy.

- Oczywiście Santi. - zaśmiał się , przełykając ślinę.

Wyciągnął z plecaka butelkę energetyka.Gdy pił kropla napoju spłynęła mu po brodzie i padła na blat ławki.

Przez resztę lekcji patrzyliśmy jak zahipnotyzowani na Pana Philipsa.Gdy zadzwonił dzwonek ogłaszający przerwę Rian wstał , zebrał swoje rzeczy spojrzał na mnie i powiedział - No to do następnej biologii Santi - uśmiechnął się i wyszedł z klasy.

Siedziałam w ławce oszołomiona . Rian, ten Rian Gromen rozmawiał ze mną jakby .... FIRTOWAŁ ! Nie możliwe a jednak.

-Santana do cholery jasnej ! Co z tobą dziś jest?! - z zamyślenia wyrwało mnie melodyjne wrzeszczenie Elian.

- Już idę.- powiedziałam wstając z krzesła.

Miałam już wychodzić z klasy gdy przypomniałam sobie o kropli napoju Riana.

- Czekaj. - powiedziałam do Elian i starłam palcem czerwony płyn.Zapamiętam tamten smak już do końca życia. 

Rain nie pił energetyka o smaku czereśni , pił coś zupełnie innego. Coś co swoje wytłumaczenie miało daleko w przyszłości .

- Santana, wszystko okej? - zapytała Elian widząc moje poker face na twarzy.

- Wszystko perfekcyjnie. - odpowiedziałam , nie chciałam mówić jej o tym wszystkim .

Na pewno nie teraz, gdy sama nie wiedziałam co tak na prawdę się stało.

Czemu Rian ze mną tak rozmawiał, czemu patrzył na moją szyję takim mrocznym i głodnym wzrokiem, i czemu to co pił smakowało jak ... Wyszłyśmy ze szkoły na błonia by usiąść na fontannie i złapać trochę świeżego powietrza . Wokół pełno dzieciaków z młodszych klas wygłupiali się , gadali , biegali i robili wiele innych rzeczy.Nagle mój wzrok padł na wysokiego bruneta obejmującego szczupłą blondynkę .

Rian spojrzał na  mnie a gdy nasze spojrzenia się spotkały odwrócił wzrok.

Nie rozumiałam.

W szkole pomimo że Lana i  Lindia uważały inaczej rządziłyśmy ja i Elian. Jej to odpowiadało ale dla mnie nie miało różnicy kto jest lepszy, mimo tytułu królowej nie miałam tego czego pragnęłam JEGO. Gdy Elian gadała jak nakręcona ja spojrzałam w górę na logo naszego liceum . Przez dłuższą chwile próbowałam przeczytać co na nim piszę.Litery wydawały się przesuwać  . Gdy wreszcie byłam w stanie przeczytać napis , zszokowało mnie to co przeczytałam . Powtarzałam czytanie kilkanaście razy ale wciąż wychodziło to samo.

Składałam litery , sylabowałam ale nie wychodziło nic innego.

To co przeczytałam nie było nazwą naszego liceum która zawsze się tam znajdowała.Widniał tam napis który przyprawiał mnie o dreszcze: MROK

Mam nadzieję ,że nie polecą hejty xd Pracowałam nad nim cały dzień nie licząc tego ile razy przez przypadek sie usuwał :)